Çerkes Halkı Yaşıyor, Ve Uyanıyor

Rus-Çerkes Savaşı’nın ve bunun sonucunda halkımızın yaklaşık %90’ının anavatanından sürülüp yok edildiği Çerkes soykırımının sona ermesinden kısa bir süre sonra, Rus generalleri birkaç nesil içinde Çerkeslerin bir halk olarak var olmaktan çıkacağını fütursuzca yazıyorlardı.

Gerçekten de halkımız yok olmanın eşiğine gelmişti. Ancak şuna inanıyorum: Çerkeslerin ulus olarak yok olabileceği o en tehlikeli dönemi çoktan atlattık.

En büyük tehlike, bir halkın öz bilincini yitirdiği ve birleşik bir toplum olarak ulusal çıkarlar doğrultusunda düşünmeyi bıraktığı zaman ortaya çıkar.

Uzun yıllar boyunca, birçok ülkeye ve bölgeye dağılmış olan Çerkesler, aralarında hiçbir bağ olmadan birbirinden kopuk bir haldeydiler. Ayrı adalar gibi paramparça yaşadık. Fakat her şeye rağmen bu dönem giderek geçmişte kalıyor.

Bugün dünyanın dört bir yanındaki Çerkesler yeniden bağlar kuruyor. Her geçen yıl, insanlar, kurumlar ve kurullar arasında yeni yatay temaslar ortaya çıkıyor ve güçleniyor. Giderek daha fazla Çerkes, kendisini ortak çıkarlar ve ortak bir gelecekle birbirine bağlı tek bir halkın parçası olarak görmeye başlıyor.

Ortak hedefler ve bir anlayış oluşturma süreci devam ediyor: Çerkeslerin bir ülke veya bölgedeki konumlarının güçlenmesi, nerede yaşarlarsa yaşasınlar tüm halkı güçlendirir. Ve tam tersi — dünyanın bir ucundaki Çerkeslerin başına gelen bir felaket, hepimiz için ortak bir acıya dönüşür.

Herkes henüz bu süreçlerin farkında olmasa da, her geçen yıl bu insanların sayısı giderek artıyor. Çerkesleri Kafkasya’nın bölgelerine, Türkiye’nin şehirlerine, Avrupa’daki, Ortadoğu’daki ve Amerika’daki diasporalara göre parçalanmış olarak görenler; halkımızın gerçek potansiyelini göremeyenlerdir.

Çerkeslerin bu potansiyeli henüz tam olarak ortaya çıkmadı, adeta uyku modunda; ancak uyanış çoktan başladı.

Bugün Çerkesler dünyanın elliden fazla ülkesinde yaşıyor. Her birinde kendi bağlantılarımız, fırsatlarımız ve etkimiz var. Bizi birleştiren şey ortak bir tarihsel hafıza, ortak bir trajedi ve yaşanmış acıların yanı sıra; ortak bir kültür, Adığağe ve Xabze gibi ortak bir dünya görüşü, anadilimiz, öz bilincimiz, bayrağımız ve akrabalık bağlarımızdır.

Yeniden tek bir organizma haline geliyoruz. Her yeni temasla, farklı ülkelerdeki Çerkesler arasındaki her ortak girişimle, daha çok güçleniyoruz. Herhangi bir başarı, herhangi bir zafer, bir bölgedeki konumların herhangi bir şekilde güçlenmesi tüm halkı daha güçlü kılar.

İşte bu nedenle nerede olursak olalım birbirimizi tanımaya, desteklemeye, işbirliği yapmaya ve birlikte hareket etmeye çalışmak çok önemlidir.

Çerkes halkı yaşıyor — ve uyanıyor.

Адыгэ Лъэпкъыр Псэущ!
Адыгэ Лъэпкъыр къоуш!